Czy wychowasz córkę na feministkę?

Poród i hormony
Po co te wszystkie hormony? Prolaktyna, oksytocyna, adrenalina i endorfiny – czy są lepsze niż środki przeciwbólowe i antydepresanty? A może wcale ich nie potrzebujemy?

Wyciągałam z szafy kołdrę... Poród domowy
Nie każda kobieta może i nie każda chciałaby rodzić w domu. Ale prawie każda nosi w sobie obraz rodzącej, jako chorej, zdanej na łaskę i niełaskę lekarzy kobiety. Jak bardzo jesteśmy w błędzie, mogą uświadomić nam te słowa:

„Moja pierwsza refleksja po moim porodzie domowym była taka: Kobieta rodząca ma w sobie niesłychaną siłę i moc sprawczą. W końcowym momencie porodu, kiedy było już 10 cm rozwarcia i w szpitalu kobieta leży, i jest wielkie zamieszanie, dużo personelu […] – to ja w tym czasie wyjmowałam kołdrę z szafy i rozkładałam ją na podłodze.

Poród naturalny, poród pełen magii!
Poród naturalny to nie tylko poród „siłami natury”. Poród naturalny to poród bezpieczny, przyjemny, w życzliwym otoczeniu, w wodzie, lotosowy, z doulą, z partnerem a nawet na plaży!

W Polsce obecnie mamy do czynienia z porodem zmedykalizowanym. Niby rodzi się bez znieczulenia, ale – nie bez bólu. I to przeżywanie bólu ma świadczyć o tym, że rodzimy z sposób naturalny. Bzdura! Jeśli podano nam jakiekolwiek środki na przyśpieszenie lub opóźnienie porodu, przebito pęcherz płodowy, nacięto krocze, kazano leżeć na plecach, a nam tak niewygodnie i boli – to nie jest poród naturalny.

Poród. Dlaczego się go boimy i czy strach ma sens?
Przez wiele lat w ogóle nie zajmujemy się porodem. To jest dla nas kwestia odległa, jak lot na Księżyc. Wprost nie wyobrażamy sobie tego. Jak mogłabym urodzić! Jak to – ja? Przecież to boli, przecież to jest straszne, jakieś zupełnie nienaturalne, żeby przez moją waginę, o moich własnych siłach, przecisnęło się dziecko. Poród jest dla nas tylko tragicznym uwieńczeniem tragedii ciąży i posiadania dziecka w ogóle. Prawdę mówiąc, boimy się go jak cholera. Ale czy naprawdę trzeba?

Czy wychowasz córkę na feministkę?
Dlaczego dziewczynki traktuje się w szkole inaczej niż chłopców? Dlaczego to one mają być posłuszne, a chłopcom wybacza się różne figle? Dlaczego dziewczynki muszą się stosować do różnych „dziewczyńskich” nakazów, które stawiają im rodzice, a chłopcom pozwala się na bardziej swobodną zabawę?

Bicie jest głupie
Prawie rok temu ruszyła akcja „Bicie jest głupie”, której celem jest uświadomienie dorosłym, że bicie dzieci, nawet tzw. klapsy – są złem. Kiedyś bicie, czyli po prostu przemoc nazywana była „dyscypliną”. Bicie dziecka jest jedną z najgorszych rzeczy, jakie można mu zrobić. Bicie jest też seksualnym wykorzystaniem, chociaż wielu trudno będzie to zrozumieć.

Miłość czy dyscyplina?
Dzieci są jak kwiaty, potrzebują słońca. Kiedy są małe, rodzice są tym słońcem bardzo naturalnie, są wielkim autorytetem, świat dziecka często kończy się i zaczyna na rodzicach. Kiedy dzieci dorastają, również postrzegają świat przez pryzmat tego, jak go widzą rodzice. Dlatego – jeśli chcemy, aby nasze dzieci były wesołe, pogodne i godna zaufania, sami powinniśmy się takimi ludźmi stać.

Wielkie problemy twojego dziecka
Ty masz 1700 złotych raty kredytu mieszkaniowego, do końca roku musisz znaleźć nową pracę, sąsiad zalał ci mieszkanie, a twoja córeczka od trzech tygodni choruje na ospę wietrzną. Istny młyn. Na dodatek psuje ci się samochód i nie masz czasu, aby się wyspać. A szef w pracy wciąż i wciąż cię popędza, co cię doprowadza do szału.

A twoje dwunastoletnie dziecko wypłakuje oczy z niespełnionej miłości. Albo dlatego, że klasa go nie lubi. Albo dlatego, że ma trądzik, którego nie sposób zaleczyć. Czymże jest głupi trądzik przy twoich problemach?

Co twoje dziecko wie o pieniądzach?
Często kończymy szkoły, studia, wchodzimy w życie i nagle się okazuje, że nawet osoba z tytułem doktorskim może popaść w długi. Pieniądze zarabia się nam trudno i ciężko. No, może ci po ekonomii mają trochę lepiej, chociaż czy tak jest naprawdę? Gdzie leży przyczyna naszej klęski finansowej? Dlaczego dopiero w praniu uczymy się, jak oszczędzać, jak zarabiać, który kredyt wziąć, a który odrzucić, jak inwestować i jak wydawać, żeby starczyło do pierwszego? Dlaczego musimy się najpierw zadłużyć, żeby potem pilnować swoich finansów? Jak to się dzieje, że przechodzimy przez obowiązkowe i dodatkowe szczeble edukacji i brak nam tak podstawowej wiedzy?